Reklama psychologa: co wolno, a co tylko się wydaje zakazane

W skrócie

Kodeks Etyczny Psychologa PTP nie zawiera zakazu reklamy. Słów „reklama”, „promocja” i „marketing” w nim nie ma.
Kodeks ustawia za to granice treści: prawda o kwalifikacjach, brak nierealistycznych oczekiwań, tajemnica nawet co do faktu bycia klientem.
Ustawa z 2001 r. i ustawa z 2026 r. nie mają przepisów o reklamie. Zasady etyki zawodowej ma uchwalić samorząd (przewiduje to też ustawa z 2001 r.); jego treści w źródłach nie ma.
Art. 14 ustawy o działalności leczniczej zakazuje „cech reklamy” w informacji o świadczeniach. Dotyczy na pewno gabinetów wpisanych do RPWDL. Czy obejmuje gabinet bez wpisu, tekst ustawy nie rozstrzyga.
Praktyczna reguła: pisz na stronie informację, która pozwala podjąć decyzję, a nie zachętę.

Skąd przekonanie, że psychologowi nie wolno się reklamować

Zakaz reklamy brzmi znajomo i łatwo przenieść go z automatu na psychologów. W źródłach, które sprawdziliśmy 5 listopada 2026 r., takiego zakazu dla psychologa nie znaleźliśmy. Jest za to zestaw wymogów, które w praktyce ustawiają treść strony mocniej niż jeden ogólny zakaz.

Kodeks Etyczny Psychologa PTP: czego wymaga, a czego nie

Kodeks Etyczny Psychologa z 2018 r. wiąże „członków Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz innych osób, które zadeklarowały jego przestrzeganie”. Nie jest aktem prawa powszechnego. Jeśli nie należysz do PTP i nie deklarujesz przestrzegania kodeksu, formalnie cię on nie wiąże. Jest jednak głównym spisanym standardem etycznym zawodu, więc rozsądnie jest traktować go jako wzorzec. Szerzej o treści pisze tekst o kodeksie etycznym psychologa.

Co z niego wynika dla treści strony:

Art. 8 pkt 2: psycholog „zgodnie z prawdą przedstawia możliwości i ograniczenia psychologii oraz swoje własne wykształcenie, doświadczenie i kompetencje zawodowe”. Zaokrąglenie stażu w górę albo ocena własnej pracy jest więc problemem prawdziwości, nie stylu.
Art. 8 pkt 4: psycholog „unika podtrzymywania nierealistycznych oczekiwań” i dostarcza informacji, „aby ten mógł w sposób świadomy podjąć decyzję co do skorzystania z jego usług”. Tekst ma służyć decyzji.
Art. 10 pkt 2b i 2d: informacje o celu i charakterze usług mają być „zrozumiałe dla odbiorcy”, a kontrakt zawiera „informację o potencjalnym ryzyku niepowodzenia”. Strona, która obiecuje pewny efekt, przeczy temu, co klient usłyszy na pierwszym spotkaniu.
Art. 11 pkt 2a: tajemnicą objęty jest „o ile to możliwe” także sam fakt uczestniczenia w działaniach. Dlatego opinie klientów i opowieści o przypadkach mogą kolidować z tym przepisem (nasz wniosek, nie przepis wprost) i lepiej, by strona gabinetu na ten teren nie wchodziła. Tajemnicę opisuje tekst o tajemnicy zawodowej psychologa, a opinie w katalogach tekst o profilu w katalogu i własnej stronie.
Art. 12 pkt 3b i 5a: metody mają mieć „wystarczające podstawy naukowe”, a psycholog „zachowuje jawność co do swoich kwalifikacji”.

Żaden z tych przepisów nie mówi „nie reklamuj się”. Wszystkie mówią „nie wprowadzaj w błąd”.

Ustawa z 2001 r. i ustawa z 2026 r.: cisza o reklamie

Do 18 maja 2028 r. obowiązuje ustawa z 2001 r.. Ustawa z 23 stycznia 2026 r. wchodzi w życie w zasadniczej części 19 maja 2028 r. W jej tekście słowa „reklam” i „promoc” nie występują ani razu.

Ustawa z 2026 r. (podobnie jak ustawa z 2001 r.) odsyła kwestię etyki do samorządu: w art. 22 ust. 2 wymaga wykonywania zawodu „zgodnie z zasadami etyki zawodowej określonymi w Kodeksie Etyki Zawodowej”, a art. 45 wskazuje, że kodeks uchwala samorząd („uchwalanie Kodeksu Etyki Zawodowej”). Samego kodeksu w ustawie nie ma. Czy będzie zawierał regulację reklamy, dziś nie wiadomo. Całą ustawę omawia tekst o ustawie o zawodzie psychologa, a jej skutki dla treści strony tekst o ustawie o zawodzie psychologa a stronie gabinetu.

Art. 14 ustawy o działalności leczniczej

Tu jest jedyny przepis, który mówi o reklamie wprost. Art. 14 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej: „Podmiot wykonujący działalność leczniczą podaje do wiadomości publicznej informacje o zakresie i rodzajach udzielanych świadczeń zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy.”

Kogo dotyczy na pewno: podmiotów leczniczych, czyli także gabinetu wpisanego do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (RPWDL). Jeśli pracujesz w takim podmiocie, przepis wiąże ten podmiot, a więc także to, co publikuje o twojej pracy.

Gdzie tekst nie rozstrzyga: ustawa w art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 5 wymienia lekarzy, pielęgniarki, fizjoterapeutów i diagnostów, a psychologów nie wymienia. Czy prywatne poradnictwo psychologiczne bez wpisu jest „świadczeniem zdrowotnym”, przepis nie mówi. Rzecznik Praw Pacjenta (źródło wtórne, nie wykładnia wiążąca) opisuje prywatny gabinet niewpisany do RPWDL jako usługę psychologiczną, w której osoba jest klientem, a nie pacjentem. To mocna wskazówka, ale nie rozstrzygnięcie.

Sankcje: w samej ustawie nie znaleźliśmy kary za naruszenie art. 14. Nie znaczy to, że nie ma żadnych konsekwencji z innych aktów; tych nie badaliśmy.

Bezpieczny wniosek: skoro koszt pisania „informacji, nie zachęty” jest niewielki, a pewności prawnej brak, pisz tak, jakby art. 14 obowiązywał. Przy wątpliwościach zapytaj prawnika. Co umieścić na stronie, opisuje tekst o stronie internetowej dla psychologa.

Zdania na stronie: tabela

Kolumna „dlaczego ryzykowne” to nasz wniosek z zasad rzetelnej informacji w kodeksie i z art. 14, a nie cytat z przepisu o reklamie.

Zdanie na stronie	Dlaczego ryzykowne	Jak napisać to jako informację
Obietnica, że po kilku spotkaniach problem zniknie	Przeczy art. 8 pkt 4 i art. 10 pkt 2d: wynik nie jest pewny, a kontrakt zawiera ryzyko niepowodzenia	„Na pierwszym spotkaniu ustalamy cel i zasady współpracy. Efektu nie można zagwarantować.”
Tytuł „najlepszy psycholog w mieście”	Ocena własna, której nie da się sprawdzić	Kierunek studiów, uczelnia, rok, szkolenie z nazwą wystawcy
Liczba klientów w rodzaju „setki osób mi zaufało”	Ujawnia i uogólnia fakt bycia klientem, zaokrągla doświadczenie	Staż pracy w latach, dokładnie taki, jak w dokumentach
Cytaty z opinii klientów	Art. 11 pkt 2a: poufny jest, o ile to możliwe, także fakt uczestniczenia (nasz wniosek, że opinie z tym kolidują)	Opis przebiegu spotkań i tego, jak działa tajemnica zawodowa
Zniżka, pakiet z terminem ważności, hasło „zapisz się, zanim zabraknie miejsc”	Zachęta handlowa, a nie informacja: to właśnie ona najłatwiej zostanie uznana za „cechę reklamy” (ocena własna, przepis nie definiuje pojęcia)	Cennik jako zwykła informacja: długość spotkania, stawka, zasady odwoływania
Opis metody jako „skutecznej” bez podania, na czym opiera się to twierdzenie	Art. 12 pkt 3b: metoda ma mieć podstawy naukowe	Nazwa podejścia, jego twórca lub źródło, do czego służy i czego nie obejmuje
Pochwały własne pisane przymiotnikami, które każdy pisze o sobie	Nie niosą informacji, nie pomagają podjąć decyzji	Konkret: czym się zajmujesz, z kim pracujesz, czym się nie zajmujesz i do kogo odsyłasz

Lista kontrolna

Każde twierdzenie o kwalifikacjach ma pokrycie w dokumencie, który możesz pokazać.
Na stronie nie ma obietnic wyniku ani słów typu „gwarancja”, „na pewno”, „szybko”.
Nie publikujesz opinii klientów ani opisów przypadków, nawet zanonimizowanych.
Metody opisujesz z podaniem źródła naukowego albo wcale.
Nie ma ofert czasowych, zniżek ani haseł ponaglających.
Jest zdanie o ograniczeniach: czym się nie zajmujesz i dokąd odesłać.
Wiesz, czy gabinet ma wpis do RPWDL. Jeśli ma, art. 14 dotyczy cię wprost.
Sprawdzasz, czy należysz do organizacji z własnym kodeksem i czy zobowiązałaś lub zobowiązałeś się do jego przestrzegania.

Ten tekst nie jest poradą prawną. Stan prawny na 13 listopada 2026 r.